ادعای این مقاله این است که اگر نرخ بازاری ارز متناسب با آزادسازی یارانه‌ها افزایش نیابد؛ بسیاری از صنایع ایران بدون این که فرصت تطبیق با شرایط جدید را داشته باشند حذف خواهند شد و این درست بر خلاف هدف کارآمدسازی است که طرح به دنبال آن است. این حدس که چرا با فرض ثابت نگه‌داشتن وضعیت فعلی نرخ ارز، اجرای طرح اصلاح یارانه‌ها به معنای نابودی بسیاری از صنایع کشور خواهد بود از دو مسیر مشابه ولی دارای تاخیر زمانی متفاوت قابل دنبال کردن است:

1-   آزادسازی یارانه‌ها در دور اول تاثیر، قیمت نهاده‌های تولیدی که تا الان به قیمت دولتی در اختیار صنایع مختلف قرار می‌گرفت (عمدتاْ حامل‌های انرژی و آب) را افزایش می‌دهد. افزایش قیمت نهاده‌ها قیمت "ریالی" محصولات ساخت شرکت‌های داخلی را افزایش می‌دهد.

2-  در مرحله بعدی به دلیل افزایش سطح عمومی قیمت‌ها در کل اقتصاد، هزینه تمام شده اکثر ورودی‌های صنعت از جمله دست‌مزد افزایش خواهد یافت و مجدداً قیمت ریالی محصولات داخلی به اجبار افزایش می‌یابد.

قطعاً تورم مضراتی دارد ولی این مضرات از سویی به دلیل تاخیر در رشد دست‌مزدها متناسب با قیمت‌ها است و از سوی دیگر به شکل کاهش ارزش پس اندازهای آحاد مردم و عدم تمایل به سرمایه­گذاری بروز می‌کند. لذا اگر در یک آزمایش ذهنی می‌توانستیم همه قیمت‌ها را دو برابر کنیم و پس اندازها و دست‌مزدها هم به همان نسبت دوبرابر می‌شد در بخش حقیقی اقتصاد کشور تغییری رخ نمی داد و وضع رفاه هیچ کس تغییری نمی‌کرد. این کار مشابه حذف چند صفر از واحد پول ملی است که باعث افزایش یا کاهش رشد اقتصادی نمی‌شود.

به این ترتیب اگر مبادلات تجاری با خارج از کشور را در نظر نگیریم (اقتصاد بسته)، دو برابر شدن همه قیمت‌ها، دست‌مزدها و پس اندازها اثری روی رفاه نخواهد داشت. در همین فضا، اگر نرخ ارز را به عنوان رابط داخل و خارج وارد کنیم؛ و نرخ ارز نیز دو برابر شود هم‌چنان هیچ اتفاقی نیفتاده است. اما اگر قیمت‌های ریالی دوبرابر شده و نرخ ارز ثابت باشد، در واقع قیمت محصولات خارجی نصف شده است و تقاضا برای خرید کالای خارجی به شدت افزایش می‌یابد. در این شرایط واضح است که صنایع داخلی بسیاری ورشکست می‌شوند.

 در شرایطی که اکثر صنایع داخلی در نقطه سر به سر قرار دارند (فاقد مازاد سود هستند) و بسیاری از آن‌ها در آستانه ورشکستگی به سر می برند چنین جهشی در هزینه تمام شده به مثابه تیر خلاص به بسیاری از صنایع داخلی خواهد بود. در حال حاضر خبر تعطیلی بسیاری از صنایع به دلیل واردات محصولات خارجی که بسیاری از بازارها را قبضه کرده اند هر روزه منتشر می‌شود. افزایش ناگهانی هزینه های تمام شده در پی اجرای طرح هدفمند کردن یارانه ها بدون اصلاح نرخ ارز به شیوه مناسب، موجب ایجاد موج بزرگی از ورشکستگی صنایع داخلی و به تبع آن موج بزرگی از بی‌کاری خواهد شد که ممکن است موجب نارضایتی عمومی و ناآرامی‌های اجتماعی شده و تبعات برگشت ناپذیری داشته باشد.

تجربه اقتصاد ایران می‌گوید تکیه به ابزار سیاست‌های تجاری (موانع تعرفه‌ای و غیرتعرفه‌ای) هم - با فرض آن‌که اساساً دولت بخواهد به آن‌ها تن بدهد - در این بین چندان راه‌گشا نیست. چرا که عمده محصولاتی که به طریق رسمی وارد کشور می‌شوند کالاهای سرمایه‌ای هستند که اتفاقاً تولید داخلی چندانی هم ندارند. کالاهای مصرفی (مثلن پوشاک و لوازم الکترونیک) عمدتاً به صورت قاچاق وارد می‌شوند و لذا نمی‌توان با تعرفه بالاتر صنایع داخلی را از خطر رقابت خارجی حفظ کرد.  بی‌شک بعد از افزایش سطح عمومی قیمت‌ها و ثابت بودن نرخ ارز، سودآوری واردات و انگیزه قاچاق بیش‌تر شده و در نتیجه سیل محصولات خارجی مصرفی بازارهای کشور را فرا خواهد گرفت.

و آخر جمله آنكه اقتصاد یک سیستم به هم پیوسته است. اگر قیمت در یک بخش اصلاح شود ولی در بخش دیگر در وضعیت غیر تعادلی نگه‌ داشته شود بخش مهمی از جا به جایی‌هایی که در اثر آزادسازی قیمت به وجود می‌آید مستقیماً به بخش غیرتعادلی منتقل شده و ناکارایی‌هایی‌های جدیدی را ایجاد می‌کند. ثابت بودن تقریبی نرخ ارز در طول سال‌های اخیر، به موازات تورم های دورقمی داخلی موجب کاهش نرخ ارز حقیقی شده و به بیان دیگر باعث ارزان‌تر شدن نسبی محصولات خارجی شده است. کاهش ارزش دلار و عدم واکنش به افزایش ذخایر ارزی کشور در سال‌های اخیر تا حدی این ارزان شدن را جبران کرده و نرخ سبد ارزی کشور را به مقدار بهینه نزدیک کرده است با این همه این نرخ هم‌چنان زیر نرخی است که مانع از ترجیح جدی محصولات خارجی شود. در نتیجه واردات رشد فزاینده داشته است. این امر موجب بروز یک عدم تعادل در تراز پرداخت‌های خارجی شده و لذا شکاف بین صادرات غیرنفتی و واردات بیش‌تر و بیش‌تر شده است.  اجرای طرح هدفمند سازی یارانه ها بدون اصلاح نرخ ارز جهت جبران تورم داخلی، باعث افزایش شدید این شکاف خواهد شد.

تشکل‌های صنعتی باید خطر ورشکستگی ناشی از تورم همراه با ثابت ماندن نرخ ارز را جدی گرفته و آن‌را تبدیل به یکی از کلیدی‌ترین موضوعات و مباحث عمومی و مذاکرات چند ماهه آینده خود نمایند. به نظر می‌رسد سیاست بهینه آن باشد که  در صورت اجرای طرح هدفمند کردن یارانه ها، نرخ ارز نیز متناسب با نرخ تورم افزوده شود تا قابلیت رقابت صنایع داخلی بیش از این تصعیف نشود.

 *متن حاضر خلاصه شده مقاله ای است به همین نام از حامد قدوسی و محمد مروتی به نقل از سایت رستاک

خيلي وقت است كه ننوشته ام.نه بخاطر نبودن سوژه كه سوژه ها آنقدر بود كه هر روز مي نوشتم.شايد به اين دليل كه آرزوها و افقهاي بسياري چون خود را دست نايافتني ميديدم.ديگر تعلقات اجتماعي ام رنگ هميشگي را ندارد .به نظر ميرسد تا اطلاع ثانوي همچنان در لك باشم.گفتم وبلاگ را هم تعطيل كنم اما دلم نيامد.در اين چند ماه و حوادثي كه گذشت و همه ميدانيم ديگر تحليل فايده اي ندارد.پس سياست را تا اطلاع ثانوي به اهلش (اگر اهلي باقي مانده باشد)مي سپارم.در اين چند ماه اتفاق خاصي هم در زندگي فردي ام رخ نداد جز آنكه در كارشناسي ارشد اقتصاد (گرايش توسعه اقتصادي و برنامه ريزي در دانشگاه ازاد اسلامي واحد تهران مركزي)پذيرفته شدم و البته کار با پایگاه خبری آفتاب نیوز یا آفتاب ایران فعلی را رها کردم.از دوستان هم بي خبر نبودم .هرچند انگار انها هم بيحالند و كمتر حال هم را مي پرسند .اما تقريبا هرروز وبلاگهاي دوستان را چك كردم و اگر نظر ندادم دليلي بر نخواندن نبود .اكنون دوباره سعي بر آمدن دارم شايد فعلا تاملات اقتصادي ام را در وبلاگ بنويسم.نه بخاطر اينكه خود را صاحب نظر ميدانم بلكه براي اينكه تكرارش را به دليل اهميت لازم مي شمارم.

اين روزها نقل همه محافل اقتصادي لايحه هدفمند سازي يارانه هاست .لايحه اي كه بسياري از اقتصاد دانان تورم افزون تر را از بديهي ترين اثراتش مي دانند.ازنظر عده اي ديگر، اين لايحه بيشتر آزاد سازي قيمت است چراكه در آن تعهدات دولت مثل گسترش بيمه هاي اجتماعي(بويژه بيكاري)نسيه است و تعهدات ملت مثل پرداخت حق آب و برق و گاز بيشتر نقد ،ضمن آنكه كالايي قيمتش آزاد مي شود كه سودش به دولت مي رسد نه كالايي مثل اتومبيل كه در صورت آزاد سازي قيمت، بايد به نصف بهاي فعلي فروخته شود.خلاصه آنكه آزاد سازي زماني معنا دارد كه همه جانبه باشد يعني نرخ بهره بانكي ، نرخ ارز ،تعرفه گمركي و قوانين مالياتي را نيز شامل شود.

لذا در شرايط فعلي ظاهرا اولين پيش بيني هاي اقتصاد دانان براي سال آينده تورم بيشتر آن هم از نوع ركودي و بيكاري افزون تر و نرخ رشد اقتصادي تقريباً با ثبات است.

                                                                            انشاء الله كه اينطور نباشد

عيد سعيد فطر مبارك و طاعاتتان قبول درگاه احديت باد

رياكاري و چاپلوسي هنگامي كه به تزويج هم درآيند واقعاً ويرانگرند.در جامعه ما كه ابهام در كلام و عدم شفافيت مفاهيم از مهمترين ويژگي هاي آن است راه براي امثال چنين افرادي بسيار مهيا است.اينكه انسان در نوع انديشه ورزي اش و يا نوع عمل سياسي اش آزاد باشد از بديهيات است اما چنين چرخشي فارغ از اينكه به راست يا به چپ باشد خبر از رياكاري و تملق پيشگي بي مانندي ميدهد كه آه را از نهاد برمي آورد.

ناگفته نماند كه يكي از علتهاي بروز چنين رفتارهايي در عرصه سياست نگاه مطلق گرايانه مديران و حتي جامعه ماست.وقتي سيستم يا حتي تك تك شهروندان ايراني بر اساس ديدگاه صفر و يك به محيطشان بنگرند و افراد را به دوستان مطلق و دشمنان مطلق تقسيم بندي كنند زمينه چنين ناهنجاريهاي فراهم تر خواهد شد.

اميدوارم اگر روزي دولت دوباره تغيير كند اين دوست عزيزمان باز هوس تغيير عقيده و عمل به سرش نزند.

ضمن آنكه اميدوارم با انتخاباتي تر شدن شرايط تركيب نامزدهاي اصولگرا و اصلاح طلب نيز ثبات بيشتري بيابد.

سال تان خوش و نوروزتان دلپذير!

خدا به خير كند.لايحه بودجه تقديم مجلس شد ظاهرا مواد ۹ و ۱۳ آن در مورد حذف يارانه سوخت و عدم افزايش حقوق كارمندان و كارگران در ابتداي سال بسيار خبرساز شده است .اگر به اينها بخشهايي از طرح تحول مبني بر اختصاص يارانه به تنها چهل و پنج درصد خانوارهاي شهري را اضافه كنيد به نظر مي رسد سالي سخت در پيش داريم.

از طرف ديگر در حالي كه اوباما روندي متفاوت را در قبال ايران درپيش گرفته است سكوت دستگاه ديپلماسي حكايت از يك فرصت سوزي ديگر دارد .به نظر مي رسد در حالي كه پرونده هسته اي به عنوان اساسي ترين مشكل كشور روند توسعه را دچار اختلال ساخته است .اهتمام به حل موضوع از طريق فعال نمودن دستگاه ديپلماسي نقش مهمي در بهبود شرايط و اميد دوباره به آينده كشور خواهد داشت.

انتخابات هم شده قوز بالا قوز! نه خاتمي و نه موسوي ظاهرا قصد پايان بازي را ندارند هرچند در شرايط فعلي دغدغه داشتن شان خيلي هم غير عاقلانه نيست .اميدوارم يكي هم اين آشيخ مهدي را بگيرد كه ديگر در اين شرايط وجود چند كانديدا در جبهه اصلاحات معركه است.

آذر ماه امسال دو تا از عزيزترين و البته بامزه ترين دوستام دوماد ميشن.

۱- مصطفي طاعتي مقدم عرباني اصل هندخاله

۲- علي عباسي نالكياشري معروف به تنظيم فاصله

عميقاً و حقيقاً از اين رخداد ميمون و مبارك خوشحالم .بويژه اينكه در هردو عروسي هم دعوت دارم.

همسر مكرمه مصطفي ظاهراً اهل گرگانه و همسر محترمه علي هم لنگروديه.عروسي علي عيد قربانه و عروسي مصطفي عيد غدير.

عروسي مصطفي تو رشته و عروسي علي هم در لنگرود برگزار ميشه.از صميم قلب آرزومند شادكامي و خوشبختي براشون هستم و اميدوارم بقيه دوستان دانشگاه كه هنوز مجرد موندن ديگه بجنبن چون يواش يواش داره دير ميشه. 

اوضاع ظاهراً قمر در عقربه !نفت شده ۶۰ دلار ! دلار شده ۱۰۰۰ تومن ! شاخص بورس يهو افتاده پايين !كردان آماده استيضاح شده! استيضاح وزير كشاورزي هم اعلام وصول شده !

خاتمي هم مياد و هم نمياد !كروبي داره خاطرات دوران اصلاحات رو مرور ميكنه ! عبدالله نوري رفته تعطيلات ! ميرحسين داره نقاشي ميكشه !

قاليباف رفته توكيو! روحاني همين دوروبراست!لاريجاني مسافرته!

ولي..............................

ظاهراً فقط احمدي نژاد بيداره و هيچ گونه كسالتي نداره .تازه معلوم شده رايش تو انتخابات ۸۴  چهار ميليون بيشتر بوده و ما خبر نداشتيم.

آخه خداييش اينم شد مملكت!

شب گذشته مهمان افطاري دكتر حسن روحاني بودم .به روال همه افطاري هاي سياسي جمعي از سياسيون حضور داشتند ودر پايان مراسم افطار هم دكتر روحاني سخنراني كرد .تا به حال او را اينقدر صريح الهجه نديده بودم .عمده سخنانش پيرامون اين نكته بود كه اگر دولت فعلي صالح هم باشد قطعاً افرادي صالح تر نيز هستند كه كشور را مي توانند يا مي توانستند بهتر اداره كنند تا امروز شاهد تورم ۲۷ درصدي و از دست رفتن همه فرصتهاي استثنايي كه در اختيار اين دولت بود نباشيم.اين فرصتها از سوي ايشان به سه محور تقسيم ميشد:

۱-در آمد نفت :نفت ۱۲۰ دلاري براي كشور يك فرصت بود چراكه با وجود بسته شدن برنامه چهارم با نفت ۲۰ دلاري دولت حتي موفق به رسيدن به همان افقها نيز نشده است چه برسد به دستاوردهايي كه با افزايش قيمت نفت قابل تحقق بود .ضمن آنكه حساب ذخيره ارزي نيز به جاي تجمع اين درآمدها خالي است وموجودي آن صرف واردات كالاي مصرفي مثل ميوه و... شده است.اين در حالي است كه اكنون ذخاير ارزي عربستان ۸۷۰ ميليارد دلار و كويت ۳۵۰ ميليارد دلار است.

۲- ابلاغ سياستهاي اصل ۴۴: اين قانون آرزوي همه دولتها بود وهمه ابلاغ آن را زمينه ساز تحولات اقتصادي كشور مي دانستند ولي اكنون دولت  به جاي خصوصي سازي اقتصاد دولتي راتبديل به شبه دولتي مي كند .مثلا سهام يك شركت دولتي توسط سرمايه گذاري تامين اجتماعي خريداري ميشود!

۳- افول جايگاه آمريكا در جهان به خاطر درگيريهاي عراق ،افغانستان و نيز مسائل اقتصادي داخلي:دكتر روحاني اين فرصت را بهترين شرايط براي حل پرونده هسته اي و جلوگيري از صدور قطعنامه عليه ايران دانست و افزود كه دولت به جاي استفاده از اين فرصت با اتخاذ سياستهاي غلط در عرصه ديپلماسي عزت ايرانيان را خدشه دار كرده است و كار را به جايي رسانده كه ايراني حتي در كشوري مثل دبي(ونه اروپا) نتواند سرراست كند و همواره تحقير شود.

البته ايشان قضيه اخير روسيه و آمريكا بر سر گرجستان را فرصتي مهم دانستند كه ميتواند مورد بهره برداري ايران واقع شود و ابراز اميدواري كردند كه دولت لااقل اينبار فرصت سوزي نكند.

روحاني مدتي است كه فعالتر شده و در برخي محافل احتمال نامزدي اش در انتخابات ۸۸ شنيده مي شود.هرچند ظاهرا او آمدنش را منوط به زماني كرده كه خاتمي نامزد نباشد .از جمله اخباري كه ديشب مبادله مي شد اعلام عدم كانديداتوري خاتمي بود كه ظاهرا در توافق با كروبي حاصل شده است .ظاهرا خاتمي پيروزي احتمالي احمدي نژاد به هر دليل و روش را پيروزي او بر دو رئيس جمهور خوانده و عنوان كرده است كه در اين صورت انتخابات در ايران به پايان خواهد رسيد و اصلاحات خواهد مرد .از ديگر خبرهاي ديشب همچنين تلاش خاتمي براي متقاعد كردن مشاركت براي توافق روي كروبي بود .

در ميان كشورهاي جهان ،جامعه و حكومت تركيه هميشه سوژه مورد علاقه من براي مطالعه است .غالباً اخبار اين كشور را دنبال مي كنم و حركت گام به گام آن به سوي دموكراسي را مي ستايم.

خوشبختانه راي دادگاه قانون اساسي تركيه مانع از آن شد كه اين تجربه موفق در يك كشور اسلامي به خاموشي بگرايد.از ميان ۱۱ قاضي دادگاه ۶ قاضي راي عليه حزب عدالت و توسعه دادند حال آنكه حداقل راي براي انحلال حزب ۷ راي بود.والبته آخر اين جدال به اخطار به حزب عدالت و توسعه براي پايبندي بيشتر به اصول لائيسيته منجر شد.

جامعه تركيه در لايه هاي دروني خود به دين علاقه مند است و اين هنر اردوغان و گل است كه به جاي هدايت اين انرژي به سوي اهداف راديكال (همچون تجربه اربكان) تركيه را به سوي تحقق نوعي از حكومت پيش مي برند كه همگان در آن آزاد باشند .بديهي است كه چنين هدفي مورد اقبال همه مردم وجامعه جهاني واقع خواهد شد و توسعه همه جانبه تركيه را آنگونه كه شاهديم به بار خواهد آورد .

تجربه تركيه درس بزرگ ديگري نيز براي ملتها دارد وآن صبر و اعتقاد و التزام به حركت گام به گام براي رسيدن به دموكراسي وپرهيز از خواسته هاي صفر ويكي است. 

هنوز خيلي به شروع انتخابات رياست جمهوري دهم مانده است .ولي ظاهراً عزم خيلي ها براي فتح دولت از حالا جزم است از احمدي نژاد و خاتمي بگيريد تا روحاني و ولايتي و عارف وكروبي .

با وجود همه تلاشها كه براي تغيير دولت صورت مي گيرد شخصاً براين تحليلم كه وضع راي محمود احمدي نژاد قابل قبول است و اين نكته اي است كه گروههاي اصلاح طلب نبايد از آن غافل شوند .آمدن و يا نيامدن خاتمي هم سوال اصلي گفتگوهاي سياسي اين روزها شده است .هرچند امكان راي آوري وي بسيار قابل توجه است اما سوال بسياري از محافل پيرامون كارامدي حضور وي دراين شرايط براي حل مشكلات كشور پر بيراهه نيست.

به هر حال ريسك حضور خاتمي نيز با توجه به تجربه هاشمي از نگاه تحليلگران مورد توجه واقع شده است.راستي شما چه نظري داريد؟

رضا رشيد پور و برنامه اش كم كم جذاب شده است.در برنامه ديشب كه به گفتگو با محمد هاشمي اختصاص داشت ،ميهمان برنامه در پاسخ به سوال رشيدپور مذاكره حزب كارگزاران با محمد باقر قاليباف را براي انتخابات رياست جمهوري آينده تكذيب نكرد.اگر اين پاسخ را در كنار خبر سايت هوادار دولت مبني بر مذاكره بهزاد نبوي با قاليباف قرار دهيم به نظر مي رسد كه در اردوي اصلاح طلبان تحولاتي در حال شكل گيري است.بدون آنكه فعلاًدر تحليل اين فرآيند موضعگيري كنم(امري كه در آينده حتماً به آن خواهم پرداخت)اما ظاهراً تحقق خواسته هاي حداقلي با اجماع حداكثري حول يك كانديداي با پتانسيل راي بالا از سوي اصلاح طلبان دنبال مي شود.ضمن آنكه تحقق اين فرآيندهرچه بيشتر اصلاح طلبان را به سوي عملگرايي سوق خواهد داد.تا ببينيم كه چه پيش آيد؟!

سالهاست كه ايران را كشور امام زمان مي خوانند .اما اينكه گفته شودايشان كشور را مديريت مي كنند مطلب تازه اي بود كه چندي پيش رياست محترم جمهوري در سخنراني خود مطرح فرمودند.مطلبي كه واكنشهاي بسياري را در محافل سياسي در پي داشت .كاري به نقد سخنان و نيات گوينده ندارم .در مورد اثرات چنين سخناني هم سخن گفتن بيهوده است كه البته كار به جايي رسيده آيت الله مهدوي كني هم دادش در آمده و به اين نوع اظهار نظرها و نوشتن كارنامه بد و غير قابل دفاع دولت به پاي امام زمان اعتراض كرده است . اما خودمانيم ! اينكه كشوري با اينهمه در آمد ودرعين حال اين همه مشكلات ريز و درشت اقتصادي الحمدلله پابرجاست ودچار عارضه مهمي از لحاظ امنيتي نشده واقعاً جز با فريادرسي امام زمان محقق نشده است !

گريه هاي دانش جعفري وزير بركنار شده اقتصاد در مراسم توديعش بسيار ديدني بود.

راستش تا پيش از اين با خود مي انديشيدم كه فردي كه دانش آموخته اقتصاداست چگونه مي تواند بديهي ترين اصول علم اقتصاد را زير پا بگذارد؟

راستش من با اين آشنايي دست و پا شكسته ام با اقتصاد مي دانم كه اثر رشد نقدينگي بر تورم چيست؟

يا اگر رشد بازدهي سرمايه گذاري در بورس يا صنعت كم مي شود بديهي است كه اين نقدينگي بايد از جاي ديگر سر در بياورد كه آن هم بخش مسكن است.

دانش جعفري از خيلي حقايق پرده برداشت .و خيلي رازها را برملا كرد .وقتي رشد قيمت مسكن را درسه سال اخير دنبال مي كنم مي بينم كه حدوداً ۵/۳ برابر شده است . هر كسي مي تواند آنطور كه مي خواهد بيانديشد ولي من از گناه آناني كه با تصميمات نابخردانه خود مسبب اين فجايعند نمي گذرم.

فناوري هسته اي چيز بسيار خوبي است.هم براي توسعه صنعت و هم پزشكي و هم براي توليد انرژي .

ديشب جشن روز ملي فناوري هسته اي  برگزار شد و البته بدون آنكه كوچكترين يادي از زحمات دولتهاي گذشته از موسوي تا خاتمي شده باشد.

ديشب كلي احساس غرور كرديم كه الحمدلله چقدر پيشرفت كرديم و با كوشش متخصصان  كشورمان به دستاورد هاي چشمگيري در صنعت هسته اي دست يافته ايم.اما ناخود آگاه اين فكر كامم را تلخ كرد كه ما كه اينقدر تواناييم و مي توانيم چرا  هنوز در اداره اقتصادمان ناكاميم .چرا تورممان دو رقمي است؟ چرا درآمد سرانه مان چنگي به دل نمي زند؟چرا صادراتمان(غير نفتي) در مقابل وارداتمان ناچيز است ؟چرا هنوز در اداره بخردانه كشور مي لنگيم .در جستجوي پاسخ به اين سوالات بودم واين آرزو كه شايد روزي با موفقيت متخصصان كشورمان روزي را به نام شكوفايي اقتصاد ملي جشن بگيريم!

بوی باران،بوی سبزه، بوی خاک
شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگهای سبز بيد
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک ميرسد اينک بهار

خوش به حال روزگار

در سايه مهر يزدان و در آستانه نوروز باستاني روزهايي خوش وسالي قرين سلامت و بهروزي براي همه دوستان آرزومندم.

حوادث بسياري در سال 86 بر ما گذشت و حوادث بسياري در كمينند .خوشي ها و ناكامي ها طبيعت زندگي اند و مجرايي تا از آن طريق محبت وعشق آزموده شود.خداوندگار را مي خوانيم تا قلبهايمان را به نيكوترين حالها متحول گرداند.اميد آنكه سال نو،سالي آرام وكم دغدغه براي ايران و ايراني باشد.

1-     بله :چون تنها راه مسالمت آميز و مدني براي اعمال حق تعيين سرنوشت است.

2-     بله : چون با كاهش مشاركت عملاً فضاي سياسي در اختيارمحافظه كاران قرار مي گيرد.

3-     بله: چون با تحريم انتخابات اصلاح طلبان به سرنوشت ملي مذهبي ها دچار خواهند شد.

4-     بله: چون با داشتن يك اقليت در مجلس با نبود ابزارهاي رسانه اي حداقل صداي موكلينشان در ميان صداي رسمي حاكميت شنيده خواهد شد.

5-     بله: چون انتخابات مجلس گامي به پيش به سوي  انتخابات رياست جمهوري در دو سال آينده است.

6-      بله:چون ماندن در چارچوب هاي نظام و پايبندي نسبت به آن به جاي گزينه هاي غير دموكراتيك عاقلانه ترين راه ممكن براي پيشبرد آرمانهاي اصلاحي ودموكراتيزه كردن تدريجي سازو كارهاست.

7-     بله : چون ملت يكبار بهاي عدم شركت در انتخابات را در همين نزديكي ها پرداخته است.

8-     بله :چون كاهش مشاركت براساس تجربه ، چندان باعث بروز بحران عدم مشروعيت نخواهد شد.

9-     خير:چون رويه جاري اداره امور كشور را قبول نداريم.

10- خير:چون نبايد هيزم يك انتخابات فرمايشي باشيم.

11- خير:چون كسي نمانده تا به او راي دهيم.

12- خير:چون بايد با مواجه كردن نظام با كاهش قابل توجه مشاركت ملي آن را به اصلاح رويه وادار كنيم.

13- خير :چون نظام را قابل اصلاح نمي دانيم.

14- خير:چون تكرار سناريوي به قدرت رسيدن اصلاح طلبان را يك برنامه از پيش تعيين شده از سوي خود حاكميت مي دانيم.(معتقدان به نظريه همه از دارو دسته يك كرباسن)

15- خير: چون اگر راي بدهيم با تقلب نمي گذارند راي مردم به كرسي بنشيند.

16-  خير:چون با اين كار بر فشارهاي بين المللي و در نتيجه بهبود امور در ايران خواهيم افزود.

نميدانم ! قضاوت با شماست .اينها بخشي از دلايلي است كه از دوستان و گاهي مردم عادي درباره شركت يا عدم شركت در انتخابات مجلس هشتم مي شنوم .به نظرتان كداميك به صلاح نزديكتر است؟

 مدتي است كه نوشتنم به تاخير افتاده البته يكي از عواملش كمي بازديدهاست.دوستان كمتر سر ميزنند و لاجرم مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد.امروز گفتم گفتن و نوشتن را آغاز كنم ولي انگار حرفي نيز نمانده از خود مي پرسم چه شد؟علت چيست كه اگر نخواهم از رويدادهاي هفتگي بنويسم اينقدر زود ته مي كشم .شايد كم خوانده ام ؟شايد دچار روزمرگي شده ام ؟شايد حساسيت هاي فكري و اجتماعي ام كم شده است؟

براستي علت چيست؟چرا اينگونه شده ام  و يا شايد شده ايم؟در مباحث سياسي و اجتماعي بسياري از شكوه ها آنقدر تكرار شده كه تبديل به عادت شده است ؟از اقتصاد و اجتماع گفتن هم انگار دردي را دوا نمي كند ! با خود مي گويم كه از سرگذشت خود بگويم يا يادداشت هاي روزانه ام را منتشر كنم مگر تنها سياستمداران و انديشمندانند كه حق نوشتن دارند؟

نمي دانم! دغدغه ها با من هستند ولي تكرارها حالي براي ابراز آن باقي نگذاشته اند.شما کمکم کنید !

مهندس مظاهري رئيس كل بانك مركزي چند روز پيش در گفتگوي خبري شبكه دوم سيما حاضر شد و به تشريح سياستهاي پولي كشور پرداخت.در اين بين ايشان به آماري اشاره كرد كه مي تواند علت العلل بيماري مضاعف اقتصاد ايران در دو سال اخير باشد.بر طبق اين آمار ميزان نقدينگي ورودي به فضاي اقتصاد كشور از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۸۴ حدود ۷۰ هزار ميليارد ريال بوده است اين در حالي است كه حجم نقدينگي وارده از سوي دولت در دو سال اخير (۸۴ تا ۸۶) بالغ بر ۱۴۲ هزار ميليارد ريال است.بديهي است اين حجم نقدينگي كه حاصل از افزايش قيمت نفت و تبديل مستقيم آن به ريال از سوي دولت است چنانچه به يك اقتصاد ناكارامد تزريق شود علاوه بر اينكه به بخشهاي توليدي و ايجاد اشتغال كمك نمي كند بلكه باري بر دوش شهرونداني خواهد بود كه بي توجه به نرخ  تورم اعلامي بانك مركزي(۱۴ درصد )تورمي در حدود ۲۷ درصد را بر دوش مي كشند .

اتخاذ سياستهاي انبساطي اقتصادي ،تحقق رشد اقتصادي ۶/۵ درصد و درنتيجه كمتر از سند چشم انداز (۸ درصد) ،كاهش دستوري نرخ سود بانكي،محدوديتهاي واردات مواد اوليه استراتژيك به دليل تشنج زايي در عرصه بين الملل وبسياري از عوامل ريز و درشت ديگر باعث ايجاد شرايطي شده اند كه درآمد حاصل از نفت به جاي آنكه موتور محرك اقتصاد توليدي باشد بر طبل مصرف بكوبد و تورم زايي كند .

چاره انديشي دولت و توجه به اخطار هاي اقتصاد دانان كه در ۲ سال اخير به طور ويژه تداوم داشته است هرچند امروز در كاهش ميزان افزايش سالانه حقوق كارمندان و كارگران و توزيع اوراق مشاركت تبلور يافته است اما اعتراف تلويحي به اين نكته است كه نظام اداره كشور بايد عالمانه باشد و با شعار ، وعده وسياستهاي كوتاه مدت نمي توان بيماريهاي اقتصاد ايران را درمان كرد